bebek fotoğrafları

Bebekleri fotoğraflamayı seviyorum.Beni bambaşka bir boyuta taşıyor.Aklımdan birbirinin ardı sıra pek çok düşünce geçiyor.Hayata nasıl farkında olmadan başladığımızı, çok basit eylemlerin bile bir bebeği nasıl zorladığını görüyorum.Yutulan bir hava kabarcığı dakikalarca ağlamaya ve evin içinde bir kaotik bir havanın esmesine yol açıyor.Ne kadar yavaş büyüyoruz.Pek çok canlı bir yıl gibi bir sürede erişkin hale gelirken, bu bizlerde en az 18 yıl sürüyor.İnanılmaz.Tabi 18 yaşındaki bir kişi kendi hayatını sürdüreceği deneyimlere ulaşana kadar da epey bir yıl geçiyor. Bir bebeğin çevresindeki yetişkinlere bakıyorum.Her kuşak kendi döneminin doğrularını öyle benimsemiş ki bazı konularda uzlaşım sağlama olasılığı bile olamayabiliyor.Ama orada mışıl mışıl uyuyan bebeğin bundan haberi bile yok.O doğumunda dünyaya açtığı gözleri ve aklı ile kendi doğrularını biriktirmeye başlayacak.

Fotoğraf çekerken bir yandan onun kime benzediğini düşünüyorum.Genelde ya anneye ya da babaya çok benziyorlar.Genler inanılmaz.Binlerce yıllık yapıyı bir sonraki hayata kopyalıyorlar.Daha ilginç olan bir durum var.Bir bebek doğduğunda annesine çok benzerken, bir yaşına ulaşınca babasına çok benzeyebiliyor.Bu duruma anne ve babasının yeni doğduğu ve bir yaşındaki fotoğraflarını görmeseydim kesinlikle inanmazdım.Geçmişimize geri dönüp bakabileceğimiz fotoğraflar olması ne güzel.Onlar olmasa bu şaşırtıcı gerçeği bilemeyecektim. Günümüzün tempolu hayatında hafızalar görüntüleri uzun yıllar saklayamıyor.Fotoğraflar bizim görsel hafızamız.

Başka hayatlara ziyaretlerimde duvardaki çerçeveli fotoraflara bakmadan edemiyorum.Beni o ailenin geçmişinde yolculuğa çıkarıyor.Fotoğrafın onların hayatında önemli olduğunu bilmek çekeceğim fotoğraflardaki motivasyonumu arttırıyor.Biliyorum ki onlar da benim gibi fotoğrafı seviyorlar ve değer veriyorlar.

Minicik bir bebeğin gelecekte hatırlanmak üzere geçmişini fotoğrafladım.İlk başta biraz karmaşık geliyor değil mi ? Oysa hiç değil.Bakınca insanı mutlu eden fotoğraflar çektim.Bu nedenle mutluyum.Fotoğrafı sadece fotoğrafladıklarım için değil kendim için de çekiyorum.Sonuçlar önce beni mutlu etmeli.Ben beğenince zaten diğerlerince de beğeniliyor.

Bu sayfada uyuyan bebeğe bakarken kendimi mutlu ve gülümser halde buluyorum.Eminim sizde de benzer duygular uyanmıştır.Ona bakıp olumsuz birşey düşünmek mümkün değil.Annesi binbir telaş ve koşuşturma içinde beni arayıp bu fotoğrafları çekmemi istedi.Eğer sakin bir zaman dilimini bekleyecek olsaydı bu minik bebek 2-3 yaşına ulaşmış olabilirdi :) Bu konuda şaka yapmıyorum.Fotoğraflara bakınca hissedilmese de kısa bir sürede ve şartların zorlanarak elde edildiği fotoğraf kareleri bunlar.Bebeğin annesi fotoğraflara bakınca "İyi ki şartları zorlamışım ve fotoğraf çekmişsin." dedi.Bunu duymak güzel.Ben de onunla aynı şekilde düşünüyorum.

Hoşçakalın ;)